Książka, która koi duszę i daje nadzieję na to, że nawet najgorszy czas ma swój kres. Toni, zgryźliwy i wściekły na cały świat nauczyciel, to malkontent, który widzi wokół siebie tylko szarość i czerń. Rozwód, kiepski kontakt z synem i liczne niepowodzenia sprawiają, że czuje się zawiedziony i rozgoryczony. Z pozornym spokojem postanawia, że za rok odbierze sobie życie.Do tego czasu codziennie spisuje powody swej decyzji prowadząc osobistą kronikę – surową, ironiczną, a zarazem pełną czułości i poczucia humoru. Ujawnia w niej najintymniejsze zdarzenia ze swojego życia, porusza temat przeszłości i teraźniejszości Hiszpanii. Dokonuje cierpkiej wiwisekcji rodziców, znienawidzonego brata, byłej żony Amalii, od której nie potrafi się odciąć, oraz problematycznego syna Nikity. Opowiada też o Kulasie, przyjacielu z dzieciństwa, i o suczce Pepie, której jest niezwykle oddany. Pogrążony w złości, postanawia rozstać się ze swoimi książkami, które jedną po drugiej zostawia w różnych miejscach w mieście. Dopiero spotkanie dawnej znajomej przypomina mu, że ta druga, pozytywna strona, wciąż istnieje. Fernando Aramburu po mistrzowsku zamienia to, co na pierwszy rzut oka wydaje się zwyczajną egzystencją, w wyjątkową i wzruszającą historię, która staje się piękną lekcją życia.

Opowieść o bolesnej stracie, która wpływa na losy rodziny, zmieniając ją na zawsze. W 1980 roku wybuch gazu w szkole w Ortuelli, w Kraju Basków, pochłonął życie wielu dzieci, w tym Nuco. Od tego czasu jego dziadek, Nicasio, co czwartek odwiedza grób chłopca, dzieląc się z nim opowieściami o świecie. Codzienność dziadka, pełna bolesnych wspomnień i niegasnącej miłości, staje się sercem tej niezwykle emocjonalnej historii. Życie rodziny uległo nieodwracalnej zmianie, a rodzice Nuco próbują radzić sobie z cierpieniem każde na własny sposób. Matka, Mariaje, nie potrafi oderwać się od przeszłości, podczas gdy ojciec, José Miguel, szuka ukojenia w zapomnieniu. Fernando Aramburu po raz kolejny udowadnia swój literacki kunszt, wciągając czytelnika w głęboką analizę emocji i relacji międzyludzkich. "Chłopiec" to nie tylko historia żalu i straty, ale także próba odpowiedzi na pytanie: czy można pogodzić się z niewyobrażalną tragedią?