W 2022 roku Wojciech Górecki wyruszył w kolejną podróż po Kazachstanie. Nie była to droga krótka – dość powiedzieć, że z Polski do zachodniej kazachstańskiej granicy jest bliżej niż stamtąd do Ałmatów, dawnej stolicy kraju. Nie była to też wyprawa łatwa – od miasta do miasta, od wsi do wsi, od człowieka do człowieka. Po stepie, w dzień lub w nocy, tysiące kilometrów koleją, samolotem, marszrutką. Ta książka to podróż po ścieżkach przeszłości – do poligonu atomowego w Semipałatyńsku, nad znikające Morze Aralskie, do dawnych łagrów oraz miejsc zesłań Polaków. To próba uchwycenia charakteru i zmieniającej się tożsamości mieszkających tu ludzi, stosunków społecznych, politycznych układów. To wreszcie poszukiwanie odpowiedzi na pytanie o przyszłość narodu, który usiłuje wydostać się z przygniatającego cienia wielkiego sąsiada, Rosji. „Wieczne państwo” to reportaż Wojciecha Góreckiego o Kazachstanie. Dziennikarz zjeździł ten kraj wzdłuż i wszerz – nie po raz pierwszy – i opisał nie tylko interesującą historię państwa, ale też jego współczesne problemy.

Nie ma jednej prawdy o pegeerach, mimo że wszystkie powołano do życia jednym dekretem i zamknięto jedną ustawą. Miały gwarantować wydajność, stabilne zatrudnienie i postęp techniczny wsi. Na niemal pół wieku zdominowały jej pejzaż, choć tworzono je również na terenie miast. Jednak rzeczywistość zweryfikowała wielkie plany i propagandowe postulaty władzy. Jak się okazało, każde państwowe gospodarstwo rolne było osobnym organizmem, zarządzanym lepiej lub gorzej. Poszukując prawdy o codzienności ich mieszkańców, Bartosz Panek zadaje pytania: ile naprawdę wiedzieli rządzący o funkcjonowaniu kombinatów? Jak wyglądało życie ludzi, którzy wzięli udział w tym wielkim projekcie? Jak od środka wyglądał proces prywatyzacji? Jakie są materialne i niematerialne ślady po pegeerach? I wreszcie – czy popegeerowskie pochodzenie wciąż jest stygmatem? Rozmawia z dyrektorami wzorcowych kombinatów, którzy czasy postępu, usystematyzowanej pracy i zorganizowanego życia po godzinach wspominają z nostalgią. O ciężką pracę w często spartańskich warunkach pyta tych, którzy – zmęczeni okupacją i tułaczką – z różnych zakątków Polski przyjeżdżali w poszukiwaniu zatrudnienia. Wczytuje się w artykuły, opracowania naukowe, śledzi relacje mediów, które otwarcie mówiły o rzekomo wyuczonej bezradności mieszkańców pegeerów. Sprawdza też, co zostało z kombinatów trzydzieści lat od ich likwidacji."Zboże rosło jak las" to reporterska próba odpowiedzi na pytanie – czy wszędzie było aż tak źle?

Odważne spojrzenie na standardy piękna przez pryzmat dynamicznie rozwijającego się w Korei Południowej przemysłu K-beauty i kultury, którą promuje. Koreańska pielęgnacja zawładnęła wyobraźnią ludzi na całym świecie, obiecując swego rodzaju hipnotyzującą doskonałość. Produkty do makijażu oraz pielęgnacji skóry w opakowaniach imitujących mleczne koktajle i urocze pandy, kolorowe maseczki i olejki – półki sklepowe uginają się pod mnogością kosmetyków mających rozwiązać każdy urodowy problem – wszystko po to, aby wzbudzić pragnienie posiadania, zafascynować i promować konsumpcjonizm. W ciągu kilku lat światowy przemysł K-beauty wzrósł czterokrotnie. Dziś jest wart 10 miliardów dolarów i ciągle rośnie. I choć konsumpcjonizm społeczeństw jest znaczącym problemem, ewolucja kultury i standardów piękna wiąże się także z mroczniejszymi zagadnieniami. Gdzie postawić granicę w świecie, w którym technologia umożliwia poprawę niemal każdego elementu wyglądu – od niedoskonałości skóry, przez wyszczuplanie talii i ud, po zmianę kształtu szczęki? Jakie niebezpieczeństwa czyhają na społeczeństwo, którego nadrzędną wartością jest niekończące się samodoskonalenie, a nieskazitelny wygląd jest nie tylko propagowany, ale i możliwy? Jaki jest rzeczywisty, nie tylko finansowy, ale i psychiczny i społeczny koszt kultury piękna?

Afryka często zdumiewa, czasami przeraża, ale zawsze fascynuje.Afryka ma różne oblicza, jest pełna kontrastów i sprzeczności. Jerzy Gilarowski, polski geograf i wykładowca, nauczający również na Czarnym Lądzie, zabiera nas w podróż po tym zaskakującym kontynencie. Autor za cel stawia przybliżenie Czytelnikowi kultury suahili, tworzonej głównie przez mieszkańców wybrzeża Afryki Wschodniej i sąsiednich wysp. Dowiemy się, co grozi albinosom, jakie wierzenia oraz przesądy wciąż są żywe i jakie znaczenie ma nauka sztuki uwodzenia. Wybierzemy się do hałaśliwych miast, łączących lokalną tradycję z europejską nowoczesnością. Spróbujemy miejscowych potraw, obejrzymy wyroby rękodzielnicze, wspólnie potańczymy i pomuzykujemy. Autor nie ucieknie też od tematów trudnych, aby pozwolić Czytelnikowi w pełni zrozumieć, z jakimi problemami borykają się dziś Afrykanie.Biali i czarni – inni czy podobni to zbiór błyskotliwych, osobistych impresji na temat miejsc i ludzi, którzy tworzą dzisiejszą Afrykę – barwną, różnorodną i niezmiennie fascynującą.

Pierwsza taka książka o systemie pomocy społecznej w Polsce. To może być przyszłość twoja lub twoich bliskich. Przeczytaj, zrozum. Nie odwracaj wzroku. Polskie społeczeństwo starzeje się szybciej, niż chcemy to przyznać. Do 2060 roku osoby po 65. roku życia mogą stanowić nawet 40% populacji. Wiele z nich – z nas – nie uniknie długoterminowej opieki. Ale co tak naprawdę wiemy o miejscach, do których trafiają najciężej chorzy, niesamodzielni, zapomniani? Domy Pomocy Społecznej rzadko bywają tematem publicznej debaty. Kojarzymy je z niedoborami, złą prasą i dramatycznymi historiami, które przebijają się do mediów. A to tylko część prawdy. Jędrzej Dudkiewicz rozmawia z mieszkańcami DPS, ich bliskimi, personelem, kierownictwem i przedstawicielami organizacji społecznych. Pokazuje ten świat od środka: z empatią i bez uproszczeń. Analizuje system, który coraz trudniej utrzymać w obecnym kształcie, i pyta, jak długo jeszcze będziemy udawać, że nas to nie dotyczy. To książka nie tylko o starości, ale też o tym, jak chcemy traktować się nawzajem jako społeczeństwo.

Prawie sto lat temu zauroczeni swoim morzem Polacy zamarzyli o kurorcie z prawdziwego zdarzenia. Jurata natychmiast stała się ulubionym miejscem wakacyjnych pobytów ówczesnych elit. Można tu było spotkać Wojciecha Kossaka, zajeżdżającego przed swój dom lśniącym automobilem. Plażą przechadzał się prezydent Mościcki, a w luksusowych pensjonatach zatrzymywały największe gwiazdy z Bodo, Smosarską i Kiepurą na czele. Krótka przedwojenna historia zakończyła się we wrześniu 1939 roku. Letnicy wyjechali, a Niemcy skwapliwie korzystali z jurackiej infrastruktury. Odpoczywali tu lotnicy Luftwaffe i młodzież z Hitlerjugend. Po wojnie władza ludowa usiłowała zmienić elitarny charakter kurortu na egalitarny. W najbardziej atrakcyjnych miejscach wzniesiono ośrodki FWP, wyburzano przedwojenne wille i wycinano sosny. Ale nawet pod nowymi rządami Jurata zachowała swój swobodny styl przechowywany we wspomnieniach i anegdotach. W XXI wieku w miejscu dawnej Juraty wyrasta nowa, ze szkła, betonu i stali. Historia toczy się dalej. Anna Tomiak opowiada o nadmorskim kurorcie od jego początków w 1928 roku, przez zmianę w centrum wczasów pracowniczych, aż po powrót do elitarności w latach 90. i czasy współczesne.

Kucharze dyktatorów” to pierwszy polski reportaż, który trafił do Hollywood! Reporter Witold Szabłowski przez osiem lat podróżował po świecie, aby odnaleźć prawdziwych kucharzy dyktatorów, wysłuchać ich opowieści i zanotować przepisy. wysłuchać ich opowieści – i zanotować przepisy. Jest jedynym człowiekiem na świecie, który miał okazję spotkać się z nimi i gotować. Rozmawiał o tym, jacy byli ich szefowie, jak zaczęli pełnić rolę osobistych kucharzy oraz jak wyglądały losy świata z perspektywy kuchni.Co bulgotało pod pokrywkami, gdy wybuchały wojny i rozpoczynały się powstania? Czy kucharze znają całą prawdę o dyktaturze? Autor przeprowadził rozmowy z kucharzami aż dziesięciu dyktatorów, w tym kucharzami Saddama Husseina, Muammara Kaddafiego, Fidela Castro, Kim Jong-ila oraz Wojciecha Jaruzelskiego. Ta lektura to nie tylko zbiór ciekawostek z życia tyranów, ale przede wszystkim głęboka opowieść o strachu, odpowiedzialności i ludzkiej naturze. To książka, która na długo pozostaje w pamięci i skłania do refleksji nad tym, jak historia wygląda z perspektywy „tych najmniejszych”. Jak zwykli ludzie funkcjonują w nieludzkich systemach.

"Mesjasz i Trzecia Świątynia" to książka o chrześcijańskim syjonizmie i jego duchowych owocach, a więc o religii "synów Noego" - zjawisku praktycznie w Polsce nieznanym. Bez jego poznania nie da się jednak zrozumieć ani polityki amerykańskiej na Bliskim Wschodzie ani, niestety, postępującej degradacji tradycyjnego chrześcijaństwa. Idee, a szczególnie te teologiczne, które są najważniejszym źródłem ludzkiego działania, mają swoje polityczne, praktyczne konsekwencje. Książka opisuje dwie wielkie siły, które zjednoczyły się w walce o jeden cel, o odbudowę Trzeciej Świątyni w Jerozolimie. Chociaż Chrystus zapowiedział, że świątynia żydowska raz na zawsze pozostanie zburzona, chrześcijańscy syjoniści i żydowscy mesjaniści chcą pospołu wznieść ją od nowa. Gotowi są realizować swój projekt nawet jeśli doprowadziłoby to do konfliktu globalnego. Chrześcijanie syjoniści, noachidzi i inne grupy opisane przez pryzmat działań w USA. Ciekawe i często mało znane fakty tłumaczące wiele rzeczy dziejących się obecnie. Rozłożone na czynniki pierwsze.

Ten reportaż to wstrząsający, wielowątkowy portret Australii, który z chirurgiczną precyzją odsłania warstwy krzywd zadanych rdzennej ludności przez kolonizatorów. Agnieszka Burton w „Ozland. Przestrzeń jest wszystkim” nie tworzy kolejnej laurki o krainie kangurów; zamiast tego otrzymujemy bezkompromisowe studium zniszczenia kultury, tradycji oraz środowiska naturalnego, które przez dziesiątki tysięcy lat pozostawało w harmonii z Pierwszymi Narodami. Autorka pokazuje, jak „nasz” krąg kulturowy, uzbrojony w chciwość i poczucie wyższości, dokonał systematycznej dewastacji zasobów i wiedzy, których znaczenia nawet nie próbował zrozumieć.

„Tajemnice Nagrody Nobla” Jarosława Molendy to książka, która skutecznie zdejmuje aureolę nieskazitelności z jednego z najbardziej prestiżowych wyróżnień na świecie. Autor nie burzy jednak mitu Nagrody Nobla w sposób sensacyjny czy tabloidowy, lecz proponuje rzetelną, dobrze udokumentowaną opowieść o ludziach, pieniądzach i mechanizmach władzy, które od samego początku towarzyszyły tej instytucji. To lektura, która zmusza do refleksji nad tym, jak bardzo ideały potrafią rozmijać się z praktyką. Molenda rozpoczyna swoją narrację od postaci Alfreda Nobla – człowieka pełnego sprzeczności. Z jednej strony genialny wynalazca i przedsiębiorca, z drugiej samotnik obsesyjnie strzegący prywatności. Autor ciekawie ukazuje Nobla jako przedstawiciela nowoczesnego kapitalizmu XIX wieku: bezwzględnie skutecznego, ale jednocześnie świadomego moralnych konsekwencji własnych działań. Testament Nobla, będący fundamentem nagrody, jawi się w książce nie tylko jako akt filantropii, lecz także jako sprytna próba kontroli własnego wizerunku po śmierci. Najmocniejszą stroną publikacji jest jednak analiza funkcjonowania samej Nagrody Nobla. Molenda pokazuje ją jako ogromne przedsięwzięcie organizacyjne i finansowe, które z biegiem lat przekształciło się w globalny „biznes prestiżu”. Autor przytacza konkretne dane, liczby i fakty, dzięki czemu czytelnik uświadamia sobie skalę tego mechanizmu. Za eleganckimi galami i wzniosłymi przemówieniami kryją się bowiem kosztowne struktury, polityczne gry i nieustanne naciski.