Daj się porwać tej pięknej historii o miłości, przed którą nie da się uciec. Przestań się spieszyć i pomyśl o tym, co w życiu najważniejsze. Hania straciła wszystko. Jej życie zatrzymało się pewnego sierpniowego dnia. Przestała marzyć, a jedyne plany to te, które układa dla swoich uczniów. Kiedy na jej drodze staje Mikołaj, Hania boi się zaangażować, ale on walczy o miłość za nich dwoje. Pomaga mu w tym jej przyjaciółka Dominika, której energia i poczucie humoru rozsadziły niejedno męskie serce. Jest też pani Irenka: prawdziwa skarbnica ciepła i mądrości – po prostu anioł stróż. To w jej nadmorskim domu, gdzie na parapecie dojrzewają pomidory, a kuchnia pachnie szarlotką i sokiem malinowym, Hania odnajduje utracony spokój, odzyskuje wiarę w miłość i daje sobie wreszcie prawo do bycia szczęśliwą. To pełna ciepła i nadziei opowieść o tym, że nic nie zamyka nam drogi do szczęścia. Bo szansa na nowe życie jest zawsze i tylko od nas zależy, czy zechcemy ją wykorzystać.

Richard Flanagan to australijski pisarz, potomek irlandzkich zesłańców. Jego najsłynniejszą i uchodzącą za najlepszą powieścią jest „Williama Goulda księga ryb”, ale to właśnie za „Ścieżki Północy” otrzymał najbardziej prestiżową literacką nagrodę w swoim dorobku – Man Booker Prize.Akcja książki rozgrywa się podczas II wojny światowej. Główny bohater Dorrigo Evans dostaje się do obozu, gdzie pełni rolę chirurga wojskowego. Wraz z innymi więźniami pracuje przy budowie Kolei Śmierci, czyli liczącej blisko 428 kilometrów trasy kolejowej przecinającej tereny dzisiejszej Tajlandii oraz Birmy. Przy jej tworzeniu w 1943 roku zaangażowanych było ponad 250 tysięcy osób, z czego śmierć poniosło około 100 tysięcy jednostek. Więźniowie nie mieli podstawowych maszyn i narzędzi, a o skali tragedii najlepiej niech świadczy fakt, że umierali przeważnie Ci, których obuwie nie wytrzymało. Chodzenie na boso prawie zawsze kończyło się zakażeniem i późniejszą śmiercią. „Ścieżki Północy” są próbą opowiedzenia historii osób, które doświadczyły tej tragedii. Śmierć ma u Flanagana wiele postaci. Autor doskonale łączy naturalizm z subtelnością, gdy opowiada o ratowaniu resztek człowieczeństwa pośród bólu i upokorzenia. Szczególnie bolesna wydaje się scena katowania niewinnego więźnia, której biernie przygląda się prawie pół tysiąca osób. W tej jednej scenie, autor najdobitniej zobrazował nam to nieznośne uczucie bezosobowości, swoistej alienacji i oddalenia, jakie towarzyszy nam podczas lektury. Bo też w „Ścieżkach północy” nie tylko treść jest trudna, ale również forma. Dzieło Flanagana to także dramat polityczny, oparty na różnicach w światopoglądzie myśli wschodniej i zachodniej.

"Marcowe fiołki" - tak nazywano kpiąco karierowiczów, masowo wstępujących do partii hitlerowskiej, począwszy od marca 1933 roku, kiedy NSDAP zyskała ponad 44 procent poparcia. Wyśmienity kryminał osadzony w realiach Trzeciej Rzeszy! Powieść rozpoczyna serię o Bernim Guntherze, byłym oficerze policji kryminalnej, teraz prywatnym detektywie. Trzy lata po dojściu Hitlera do władzy, w przeddzień Igrzysk Olimpijskich w Berlinie, Gunther otrzyma zlecenie, które wciągnie go w sieć intryg na najwyższych szczeblach nazistowskiej władzy.

"Zabójca" to historia Joanny Padlewskiej, młodej dziennikarki, w drodze do Zakopanego spotykającej tajemniczego mężczyznę. Zaintrygowana zachowaniem współpasażera kobieta, pod pretekstem pisania reportażu o Polakach, którzy wrócili z Ameryki, postanawia za wszelką cenę poznać historię Adama Madeja. Wkrótce dowiaduje się, że spędził wiele lat w więzieniu San Quentin, które jest jednym z najcięższych więzień w USA. Trafił tam za zabójstwo, ale czy na pewno? Z czasem Joanna zaprzyjaźnia się z Adamem, pomaga mu odbudować dom i stopniowo odkrywa, dlaczego trafił do więzienia i co tam przeżył. Adam powierza jej prowadzone przez lata zapiski więzienne, których lektura pozwala jej poznać prawdę o tym wyjątkowym człowieku.Wkrótce Joanna uświadamia sobie, że to, co czuje do Adama, to nie tylko przyjaźń. Czy będzie potrafiła przekonać go, że ktoś taki jak on jest zdolny do miłości? Niespodziewanie jednak sprawy się komplikują, wydawca Joanny publikuje nieautoryzowany wywiad, a zraniony Adam postanawia zerwać z Joanną wszelkie kontakty. Czy Joannie uda się go odszukać? Czy po tym, co się stało, potrafią jeszcze być razem? Historia miłosna, jakiej jeszcze nie było.

Książka jest dramatyczną opowieścią matki, która dopiero po dwudziestu latach od śmierci nastoletniego syna w bezstronny i analityczny sposób odnosi się do okoliczności dni, których nigdy nie zapomni . Odtworzone zostały zachowania i myśli rodziny chłopca, jego babci , siostry i znajomych.Maisie opisuje ze szczegółami życie swojej rozbitej rodziny i dzień 1 stycznia 1995roku, w którym jej życie oraz najbliższych na zawsze zmieniło się. Dzień, w którym zaginął jej szesnastoletni syn Jeremy i jego najlepszy przyjaciel Rave. Chłopcy idealnie rozumiejący się, zawsze uśmiechnięci na swój widok, pomagający w potrzebie i promieniejący radością z bycia razem. Odnaleźli nawet swoje szczęśliwe miejsce - niedostępne dla innych. Co jednak doprowadziło do zaginięcia chłopców, a potem tragedii w tamten niezapomniany Nowy Rok. Czy winą należy obarczać patologiczne środowisko z którego wywodzą się chłopcy, przemoc domową, narkomanię rodziców , porzucenie jednego z chłopców przez matkę, problemy z rówieśnikami? Świetnie skonstruowana powieść o cierpieniu, poczuciu winy i wstydzie , braku akceptacji społecznej , piętnowaniu odmiennej orientacji seksualnej. Książka niesie głębokie przesłanie, że prawo do miłości ma każdy zgodnie ze swoją prawdziwą tożsamością a społeczeństwo winne jest akceptację i poszanowanie każdej miłości.

„Rosyjska zima” to powieść rzeka opowiadająca losy pięknej primabaleriny Teatru Bolszoj o międzynarodowej sławie, Niny Riewskiej. Książka przenosi nas do Rosji stalinowskiej, w której władza państwowa ma ogromny wpływ na życie zwykłych ludzi. Cenzura, układy, denuncjacje, aresztowania, wyroki wieloletniego więzienia, zsyłki do gułagu, rozpacz i bezsilność rozbijanych rodzin to jest codzienność życia w dyktaturze Stalina, jednego z największych ciemiężycieli jaki zapisał się w historii Rosji i świata. Ninę otacza cały szereg różnych postaci, które pozostają ze sobą w relacjach, czasem niezwykle delikatnych, złożonych, czasem nasiąkniętych wzajemnymi animozjami, niechęcią. Zostajemy wciągnięci w wir miłości, namiętności, przyjaźni, podejrzeń, zdrady, samotności i trudnych decyzji wraz z ich konsekwencjami. Godny uwagi jest także interesujący wątek pewnego dziecka, które po latach jako dorosły człowiek próbuje odnaleźć własną tożsamość poprzez poszukiwania swoich prawdziwych rodziców co oczywiście stanowi istotny element całej powieściowej łamigłówki.Czytając książkę widzimy jaki ogromny wpływ na losy człowieka mają zarówno realia życia, uczucia jak również ślepy przypadek.Autorka postarała się o wyjątkową, oryginalną oprawę opowiadanej historii życia Niny, czyli akcja rozgrywa się wśród opisów przepięknego baletu, między innymi „Jeziora łabędziego”, biżuterii jaka zostaje wystawiona na aukcję w kulminacyjnym momencie opowieści oraz szczypty poezji…

II nagroda w IV edycji Konkursu Literackiego im. Astrid Lindgren, organizowanego przez Fundację ABCXXI – Cała Polska czyta dzieciom.Zdaniem Feliksa szkoła przypomina front, na którym toczy się walka nie na pięści, lecz na marki ciuchów i smartfonów. On jednak nie zamierza brać udziału w tych zawodach, zwłaszcza że ma znacznie poważniejsze problemy i cały dom na głowie. Otylia również odstaje od reszty uczniów gimnazjum: barwne ciuchy, aureola rudych włosów, lekka nadwaga, którą dziewczyna w ogóle się nie przejmuje, i charakterystyczne zielone martensy… Oraz optymizm, którym zaraża, choć i jej nie brakuje zmartwień. Nic dziwnego, że Feliks od razu zwraca na nią uwagę. Tę dwójkę outsiderów szybko połączy przyjaźń – a może coś więcej? Książka Joanny Jagiełło pokazuje, że czasem warto iść pod prąd.

Drugi tom trylogii „Wayward Pines” o losach agenta specjalnego Ethana Burke’a, który trafia do tajemniczego miasteczka w stanie Idaho, gdzie wszystko jest grą pozorów.Miasteczko pozostało to samo. Niemal idealna osada, pełna niemal idealnych ludzi i ich niemal idealnych żyć. I to „niemal” zmienia wszystko. Samo pojawienie się w Wayward Pines Ethana Burke’a stanowiło tylko katalizator dla zbliżającej się nieuchronnie katastrofy. Ludzka natura nie pozwala na zniewolenie. Pod czyjąś dyktaturą zawsze znajdą się jednostki, które będą chciały się z niej wyzwolić. Oczywiście są też takie, którym sytuacja pasuje. Z całą pewnością Ethan należy do tej pierwszej grupy ludzi. Jego przymusowe przybycie do Wayward Pines rozpoczęło orgię chaosu i otworzyło drzwi, które do tej pory były zamknięte. W „Buncie” czytelnik wie już niemal wszystko o zasadach panujących w miasteczku. Poznaje je razem z Ethanem, wpierw występującym w roli uciekiniera, a później szeryfa. Blake Crouch nie wykłada wszystkiego na tacy. Wolno i metodycznie dokłada kolejne elementy układanki i w każdym tomie potrafi dodać coś nowego. Zarówno o samym Pines, jak i o ludziach odpowiedzialnych za całe przedsięwzięcie.

Siedem opowieści o ziemi, rzece i robocie, o tęsknocie za nieznanym, o radosnym i lękliwym żegnaniu się z dzieciństwem, i o olśnieniach, jakie przynosi inicjacja. Ma niewiele lat i opinię lenia, łobuza, nicponia. Jak to mówią w jego wiosce: skorunia. Mieszka na uboczu, gdzieś na Sandomierszczyźnie, nad Wisłą, która czasem niebezpiecznie podchodzi pod wały, z ojcem sadownikiem, konstruktorem, ateuszem, buntownikiem nie wiadomo przeciw komu, i matką, żywą świętą. Są lata osiemdziesiąte XX wieku; parę lat wcześniej ojciec brał udział w tajemniczej konspiracji, dwadzieścia lat temu sąsiednią wieś spustoszyła nie do końca wyjaśniona powódź, czterdzieści minęło od nie do końca zapomnianej wojny. Skoruniem nikt się nie przejmuje, bo to jeszcze niby dziecko, ale on swoje wie, patrzy i słucha uważnie, wtyka nos w dorosłe sprawy i czuje, że zaczyna się życie: dopiero chłopięce, ale już groźne.

Książka nominowana w Plebiscycie Książka Roku 2015 lubimyczytać.pl w kategorii Powieść historyczna. Księga Szeptów zaczyna się w malowniczej scenerii, na ormiańskiej uliczce z Foscani lat 50. ubiegłego stulecia, pośród oparów świeżo palonej kawy i zapachów ze spiżarni babci Armenuhi, pośród starych ksiąg i fotografii dziadka Garabeta. Jednak czytelnikowi nie jest dane doświadczyć niezmąconej intymności przywoływanego domu, nie jest też zaproszony, by uczestniczyć w jakiejkolwiek pogawędce wesołych ludzi, którzy snują, w czasie pokoju, opowieści o Arze Pięknym lub Tigranie Wielkim. „Ormiańscy starcy dzieciństwa" Varujana Vosganiana nie mają do opowiedzenia radosnych zdarzeń, lecz fakty wręcz niepokojące. Opowiadając starają się zrzucić ciężar traumy – swojej i swoich poprzedników. Historia ludobójstwa Ormian z 1915 roku, historia niekończących się konwojów wygnańców w marszu śmierci na pustyni Deir-ez-Zor, historia Ormian, którzy obrali drogę uchodźstwa, zostały odmalowane na stronach powieści wręcz olśniewająco. Nagroda Literacka Europy Środkowej „Angelus” (2016)