Stary ogrodnik mieszkający na tyłach posiadłości obserwuje życie bogatej rodziny w willi nad morzem. Co roku na wiosnę dom ożywa, zjeżdżają się gospodarze i służba. Kwitną latami pielęgnowane rabaty, zaczynają się ekstrawaganckie przyjęcia, zdarzają się romanse i prawdziwe miłości, zaś piękno ogrodu zdaje się oferować wszystkim raj na ziemi. Mieszkańcy i goście pływają w morzu, piją, dokuczają sobie i świetnie się bawią. Gdy któregoś dnia pojawia się nowy sąsiad i rozpoczyna się budowa jeszcze bardziej okazałej willi, wraz z nim odżywa przeszłość, na co nikt nie był gotowy. Beztroskę burzy brutalna rzeczywistość, która nie omija nikogo: ani bogatych, ani biednych, ani panów, ani sług. Merce Rodoreda napisała "Ogród nad brzegiem morza" w piętnaście dni we wrześniu 1959 roku i odłożyła na siedem lat. Po tym, jak powieść się ukazała, tylko umocniła pozycję autorki jako jednej z najwybitniejszych pisarek XX wieku.

Sophie, zdruzgotana po śmieci matki, pragnie uciec z pustego domu pełnego wspomnień i życia, które nie układa się tak, jak sobie wyobrażała. Kiedy odkrywa, że jeden z obrazów jej matki może znajdować się w Metoni, w Grecji, zyskuje idealną wymówkę, aby na moment uwolnić się od swojego życia, i wyrusza na misję poszukiwawczą. Nie zdaje sobie sprawy, co ją czeka w tym idyllicznym miasteczku. Sophie nie tylko odkrywa tajemnice swojej matki, lecz także znajduje niespodziewany romans, a jeśli tylko zaryzykuje, również szansę na szczęście… Czy podążanie śladami matki pozwoli Sophie odkryć własne przeznaczenie?

Fabuła książki Pan Prezydent nie jest zbyt skomplikowana. „Pan Prezydent” opowiada o bliżej nieokreślonej republice środkowoamerykańskiej rządzonej przez bezimiennego krwawego dyktatora. Powieść zaczyna się sceną morderstwa pułkownika Parralesa Sonrientego. Reżim oskarża o ten czyn niewinnych ludzi, aby pozbyć się wrogów i nielojalnych dygnitarzy. Jednym z głównych bohaterów jest Miguel Cara de Angel, który początkowo jest wierny systemowi, ale z czasem zaczyna uświadamiać sobie, że terror może dosięgnąć i jego. Autor pokazuje proste i niezwykle krwawe metody utrzymania władzy: manipulacje, wyroki na zamówienie, nieoficjalne zatrzymania czy natychmiastowe kary śmierci. W tych okolicznościach możesz walczyć lub się nie wychylać i wzorowo wypełniać swoje obowiązki. Wtedy jest jakaś szansa, że bezwzględne oko dyktatora na ciebie nie spojrzy. Gdyż reżim ma w rękach wszystkie karty i z całą pewnością zdecyduje się ich użyć, jeżeli zajdzie taka potrzeba. To jedno z wielu dzieł literackich przynależących do nurtu „powieści o dyktatorze”. Głównym atutem „Pana Prezydenta” nie jest jednak to, że podejmuje trudne tematy związane z realiami dyktatury, ale to, w jaki sposób je podejmuje. „Pan Prezydent” ma wymiar uniwersalny, opowiada o ludziach funkcjonujących w ramach złowrogich mechanizmów władzy, czyni to w sposób olśniewający, tajemniczy, a nieraz bardzo brutalny. Powieść Asturiasa ma wielkie ambicje zmierzenia się z biblijną historią buntu Lucyfera, ale opowiedzianą a rebours: oto przeciwko złemu do szpiku kości wszechwładcy buntuje się jego najbardziej zaufany człowiek, Miguel Cara de Ángel – miłość do córki „wroga ojczyzny” sprawia, że postanawia się odmienić, przejść na stronę dobra. Wszechobecny, wszechmocny i wszechwiedzący Pan Prezydent dławi wszelkie możliwe sprzeciwy w zarodku.

Ucieczka z krakowskiego Salwatora na słoneczne stoki Beskidu Śląskiego — z secesyjnej willi do górskiego sanatorium. W przedwojennym Krakowie mieszka Joanna Kasperska. Dziewczyna i jej matka znalazły się w tragicznej sytuacji — zmarły ojciec zostawił je z długami, pomocną dłoń wyciągnął wuj, krakowski fabrykant. Uzdolniona plastycznie Joasia była spełnieniem jego marzeń o dziecku. Jednak z czasem dojrzewająca dziewczyna staje się obiektem niezdrowych zainteresowań krewnego… Osaczona Joanna zapisuje się do Uniwersyteckiej Szkoły Pielęgniarek i Higienistek i przeprowadza do internatu. Tylko tak może uciec z domu. Jest gotowa poświęcić marzenia o ASP na rzecz odkrywania tajników medycyny. Po zakończeniu nauki znajduje pracę w dziecięcym sanatorium przeciwgruźliczym w Istebnej. To tam odkryje swoje prawdziwe powołanie. Tam też pozna Stanisława, nauczyciela skrywającego smutną życiową historię. Czy miłość okaże się lekarstwem na zranione dusze? Czy uda się zapomnieć doznane krzywdy? I czy w ogóle można uciec od przeszłości? Słoneczne tarasy to pierwszy tom serii Pielęgniarki — o kobietach, które szukając swojego miejsca na ziemi, znajdują szczęście w pomaganiu innym.

Zło jest jak choroba, która zaraża nawet ludzi o dobrych intencjach. Czy to możliwe, żeby bliźniaków, łączył tylko kolor włosów i oczu? Marcin jest wrażliwym introwertykiem, zaś Igor to przebojowy zapaśnik. Pomimo różnic ich braterska miłość jest spoiwem szczęścia i radzenia sobie z problemami. Po latach Marcin ułożył sobie życie u boku żony. Teraz pracuje i cieszy się pozornym spokojem. Igor natomiast zmuszony jest postawić wszystko na jedną kartę. W imię zemsty wkracza do świata, z którego nie ma już odwrotu. Kiedy los sprawia, że drogi braci ponownie się przecinają, wszystko wymyka się spod kontroli. Nie mają wyboru – muszą zmierzyć się ze swoimi demonami i brutalnym półświatkiem, który z każdym krokiem wciąga ich coraz głębiej. Gdy zrozumieją, że nie oni rozdają karty, będzie już za późno. Czy Prawo Braci, które stworzyli wspólnie w domu dziecka okaże się pomocne? Od zawsze łączyła ich krew, dlaczego więc na końcu obaj mają ją na rękach?

Porywająca powieść należąca do klasyki współczesnej literatury katalońskiej autorstwa jednej z najbardziej cenionych pisarek hiszpańskich. Trzy pokolenia arystokracji i kilka pokoleń służby – historia zaczynająca się w latach siedemdziesiątych XIX wieku i sięgająca nadejścia dyktatury Franco i hiszpańskiej wojny domowej. Kiedy Salvador Valldaura spotyka Teresę Goday, uwodzą go jej aksamitne oczy i zaraźliwy śmiech. Valldaura, bogaty i niemłody już dyplomata, i Teresa, biedna córka handlarza rybami, pobierają się i przeprowadzają do dużej willi na obrzeżach Barcelony. W tym domu ich rodzina rozkwita i rozpada się: w kalejdoskopie zmieniających się perspektyw przewijają się losy kolejnych mężów, żon, córek i synów, także tych z nieślubnego łoża. Przydarzają się tragedie i wielkie, także zakazane miłości, zdrady i dowody bezinteresownego oddania, czyny pełne altruizm i samolubstwa.Rozbite lustro opowiada historię rozpadającej się matriarchalnej dynastii zbudowanej na miłości, kłamstwach, namiętnościach, tajemnicach, nadziejach i zdradach.

„Simon” to mocno osadzona w realiach armeńskiej prowincji, ale uniwersalna, opowieść o miłości i konsekwencjach kluczowych egzystencjalnych wyborów. Wciągająca historia czterech wielkich romansów tytułowego bohatera. Dawne ukochane i wdowa po Simonie spotykają się na jego pogrzebie. Kim był ten zwykły na pozór murarz z prowincjonalnego miasteczka Berd? Jaką rolę odegrał w życiu adorowanych kobiet? A co do jego ziemskiej wędrówki wniosły one? Spora część akcji toczy się jeszcze w czasach ZSRR, ale mieszkańcy Berdu żyją jakoś obok, czerpiąc z sytuacji, co można, omijając, jak tylko się da powinności wobec państwa. To ciekawe spojrzenie na to, jak w totalitarnym państwie żyli mieszkańcy odległych ziem i jaki ślad to na nich zostawiło.

Jaką mroczną tajemnicę kryje w sobie siedlisko położone w malutkiej podsuwalskiej wsi? Dlaczego niewyjaśnione zaginięcia mieszkańców z XX wieku splatają się z dzisiejszymi czasami i losem obecnej właścicielki? Kto spogląda ze starego monidła i dlaczego mgła pachnie liliami? Na te i inne pytania będzie musiała odpowiedzieć Matylda, która rozpoczyna nowe życie w niezwykłym, zapomnianym przez wszystkich Bieluszewie. Historia pełna mrocznych sekretów, wpisująca się w klimat starych kryminałów, gdzie najważniejszy jest suspens i groza.

Atmosfera grozy i zbudowane napięcie są jeszcze mocniejsze niż w tomie pierwszym. Matylda powraca! Z czym przyjdzie jej się zmierzyć w drugiej części „Suwalskich opowieści”? Dlaczego sąsiedzi znowu omijają przeklęte siedlisko? Jakie tajemnice skrywa mroczny dom w podsuwalskich Szurach? I czym jest morion?

Siedemnaście lat temu życie Sary rozpadło się w jednej chwili. Śmierć nastoletniego syna odebrała jej wszystko – rodzinę, dom, sens codzienności. Dziś mieszka w malej mieścinie, pracuje jako kelnerka i unika wspomnień, które wciąż bolą tak samo. W dniu urodzin syna do restauracji wchodzi chłopak. Kacper. Ma ten sam wzrok, te same gesty, identyczne zainteresowania... i tę samą wrażliwość. Serce matki nie może się mylić - to on Zbliżając się do Kacpra, Sara musi otworzyć się na ludzi i zmierzyć z przeszłością. Ale czy chłopak zaakceptuje prawdę, której nie potrafi pojąć? Czy kobieta będzie dla niego oparciem? A może właśnie dostała szansę, by pomóc samej sobie? "Wciąż tu jestem" to poruszająca opowieść o miłości, stracie i o tym, że pewne rany nigdy się nie goją, ale mimo to trzeba i warto żyć.