Życie doktor Stanisławy Drzewieckiej zawsze naznaczone było cierpieniem i samotnością. Jako dziecko musiała sama zajmować się ciężko chorą matką, gdyż ojciec nie potrafił podołać temu zadaniu i zostawił żonę i córkę w najtrudniejszym dla nich momencie. Po śmierci matki dla Stanisławy najważniejsza stała się praca w przychodni lekarskiej. Leczyła dzieci, z którymi nawiązywała serdeczne relacje. Zawsze marzyła o założeniu rodziny i posiadaniu własnych dzieci, ale nie udało się jej spotkać mężczyzny, który patrzyłby na świat tak jak ona. Gdy Stanisława skończyła 54 lata, dowiedziała się, że ma zaawansowane stadium raka. To była wstrząsająca wiadomość dla lekarki, która teraz znalazła się w roli pacjentki. Postanowiła nie załamywać się, ale na przekór diagnozie zrealizować swoje marzenie o wycieczce do Włoch. W Rzymie Stanisława była świadkiem wypadku. Mały chłopiec zsunął się z usypiska i uderzył głową o ostry głaz. Polska lekarka udzieliła mu pierwszej pomocy, dzięki czemu chłopiec przeżył. W podziękowaniu za pomoc dziadek chłopca obdarował Stanisławę bukietem kwiatów i zaprosił ją na lunch. I tak zaczyna się znajomość samotnej kobiety z mężczyzną, którego uczucia były często ranione przez najbliższych. Żeby nie zdradzać zbyt wielu szczegółów tej historii, ujawnię tylko, że Stanisława i Serge zakładają w Alzacji hospicjum dla dzieci chorych na raka.Powieść powstała na podstawie prawdziwych wydarzeń z życia warszawskiej lekarki.

To miała być wyprawa aklimatyzacyjna przed próbą wytyczenia nowej drogi na Manaslu. Los okazał się okrutny. 8 kwietnia 2009 r. podczas zejścia do bazy, po założeniu obozu II na ośmiotysięczniku Dhaulagiri Piotr Morawski spadł w 25-metrową szczelinę. Gdy udało się go wydostać, nie dawał już oznak życia. Miał zaledwie 32 lata. Był znakomitym himalaistą, zdobywcą sześciu ośmiotysięczników, jednym z najbardziej rokujących na przyszłość wspinaczy i dobrym, szlachetnym człowiekiem. Kochał wysokie góry, a wspinaczka była pasją, dla której gotów był poświęcić doskonale zapowiadającą się karierę naukową na Politechnice. Piotr na zawsze został w Himalajach. W Warszawie została jego żona Olga i dwaj mali synowie. Ta książka opowiada o miłości i o śmiertelnie zaborczych górach, które tę miłość wystawiały na próbę. I choć wydaje się, że góry zwyciężyły, to tak naprawdę zwyciężyła miłość. To ona jest najważniejsza w tej opowiedzianej na dwa głosy historii. Piotr przemawia w niej słowami ze swego dziennika, który prowadził podczas wypraw. Olga wspomina swoje życie u boku męża - sławnego himalaisty a także wyprawę w Himalaje, od której musiała to życie zacząć od nowa. To wzruszająca opowieść o miłości, nadziei i pokonywaniu szczytów. Tych pokrytych śniegiem i tych, które przed nami stawia życie.

Przed Bożym Narodzeniem w opactwie Sant Bruno, w przygotowanym już żłóbku, zamiast figurki Dzieciątka Jezus, leżało żywe niemowlę. Jak się tam pojawiło? Tego nikt nie wiedział. Uznano to za cud. Mijały lata. Bruno, bo tak nazwano owo niemowlę, wyrósł na pełnego samouwielbienia, wierzącego w swoje pozaziemskie pochodzenie, młodzieńca. W jego najbliższym sąsiedztwie dorastały dwie urocze panny. Bruno za wszelką cenę usiłował wyjaśnić zagadkę swojego pochodzenia, sprowadzając w końcu śmiertelne niebezpieczeństwo na siebie i na swoich bliskich. Cała historia rozgrywa się w Anglii, za panowania króla Henryka VIII.

Środowisko szlachty i bogatego mieszczaństwa. Bogate tło obyczajowe

Rok 1941. Młoda Japonka wyjeżdża na studia do Ameryki. Tam spotyka miłość swego życia. Niespodziewanie wojna rozdziela ją z ukochanym.

Bohaterką powieści jest młoda prawniczka, bez reszty pochłonięta robieniem kariery. Wydaje się jej, że nic nie brakuje jej do szczęścia. Zmienia jednak zdanie, gdy poznaje słynnego pisarza, którego postanawia poślubić.

Wybór i redakcja Teresa Czerwińska i zespół projektu "Chopin dla niewidomych". Na podstawie korespondencji Fryderyka Chopina w opracowaniu Bronisława Edwarda Sydowa, Warszawa, 1955 rok. Listy Chopina, choć drugoplanowe w zestawieniu z jego twórczością, są niewyczerpanym źródłem wiedzy dla chopinologów i niezastąpioną lekturą dla miłośników Chopina. Są wiernym, niemal dotykalnym śladem jego egzystencji, a przy tym urzekającym prostotą i szczerością słowa. Listy są świadectwem jego niepośledniego talentu literackiego

Powieść ukazuje miłość Polaka - Michała Daszyńskiego - i irlandzkiej dziewczyny - Cathleen. Dzieje tej miłości stanowią wierną replikę celtyckiego mitu o Tristanie i Izoldzie. Miłość współczesnego Tristana do współczesnej Izoldy wspomina aż pięciu narratorów, wiernych sobie ludzi. Powieść jest więc zestawieniem ich wspomnień. Rodzina Daszyńskich została bardzo poszkodowana w czasie wojny. Michał poznaje Cathleen, studentkę psychofizjologii i odtąd ich dzieje przypominają dzieje Tristana i Izoldy. Powieść jednak kończy się inaczej niż legenda. Splatające się losy bohaterów świadczą o tym, że tak naprawdę jest samotny, ale nawet uczucie zakończone klęską jest ważne. Nawiązania do własnych przeżyć autorki, jej syna i synowej. Wątek autobiograficzny.

Kerry, matka dziesięcioletniej dziewczynki, która po wypadku została poddana operacji plastycznej, wpada na trop sprawy kryminalnej. Została zamordowana córka chirurga plastycznego, który operował dziewczynkę. Kerry, która jest z zawodu prokuratorem, zastanawia się, dlaczego lekarz nadaje swoim pacjentkom rysy zamordowanej córki. Postanawia za wszelką cenę zbadać tę sprawę.

Historia miłości pięćdziesięcioletniej kobiety, Polki, i młodszego od niej mężczyzny, Rosjanina, historyka, który przebywa w Paryżu na stypendium naukowym. Tam też dociera z wykładami o literaturze polskiej główna bohaterka i przeżywa pierwszy, wielki i spóźniony romans. Julia zmuszona zostaje do zrewidowania swoich dotychczasowych wyborów w życiu. Stawia opór uczuciu i własnemu ciału. Przegrywa jednak tę walkę.