Kto znajdzie zabójcę, którego przez ponad sześćdziesiąt lat nie odnalazła sama... ofiara? Annie Adams, dwudziestopięcioletnia początkująca pisarka mieszkająca w Londynie, otrzymuje list z zaproszeniem na spotkanie ze swoją krewną w uroczej miejscowości Castle Knoll. Gdy Annie przybywa na miejsce, okazuje się, że jej zamożna i samotna ciotka Frances została zamordowana. To nie koniec zdumiewających nowin. Annie dowiaduje się, że Frances od niemal sześćdziesięciu lat… wiedziała, że tak się stanie – wróżka przepowiedziała jej taką śmierć, gdy była młodą dziewczyną. Od tamtego czasu Frances, usiłując odkryć, kto chce ją zamordować, drążyła tajemnice mieszkańców Castle Knoll. Zgodnie z testamentem dziedzicami spadku mają zostać najbliżsi krewni: Annie lub Saxon, ale tylko wówczas, kiedy uda się im się znaleźć zabójcę. Czy Annie dokona tego, czego jej ciotka nie zdołała zrobić przez sześć dekad? Czy właściwie zinterpretuje wskazówki zapisane w jej dziennikach? Czy uda się jej rozwikłać mroczną tajemnicę miasteczka i odkryć, kto jest mordercą?

Dominika Giordano spędziła w Japonii dwanaście lat. Najpierw jako konsul RP w Tokio, potem jako pracownik tamtejszej korporacji, wreszcie, po pandemii, prowadząc w stolicy kraju polską restaurację ze zdrowym jedzeniem. Kiedy przyleciała do Japonii, nie sądziła, że wyrusza na wyprawę w nieznane, w głąb japońskiej duszy, w poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie: dlaczego tak? Jej Japonia to kraina duchów, szeptów, niedomówień, domysłów i ciągłego patrzenia na rzeczy z innej strony. Ta książka stanowi próbę zrozumienia ludzi zamieszkujących Kraj Kwitnącej Wiśni - a to zadanie wcale nie jest łatwe. Po pierwsze ze względu na ich małą otwartość, po drugie - z uwagi na swojego rodzaju oczywistą obcość kogoś z zewnątrz, osoby nierozumiejącej surowych zasad panujących w japońskim społeczeństwie. Jaka zatem naprawdę jest Japonia? Kim są Japończycy? Jeśli chcesz ich bliżej poznać, wybierz się z Dominiką Giordano w podróż do Tokio - i dalej. Wyłącz europejskie myślenie i otwórz się na nowy system wartości. Postaraj się zrozumieć, nie oceniając.

„Stracona ziemia” to historia miłości, która nigdy nie wygasła, i wyborów, które łamią serce. Pełna namiętności, straty i tragicznych tajemnic. Trzy przeplatające się linie czasowe stopniowo odsłaniają przed nami trzy oblicza miłości, rozdzierając nasze serca. Dla każdej z nich – tej pierwszej, romantycznej, tej najsilniejszej – matczynej, i tej dojrzałej, będącej synonimem stabilności – znalazło się tu miejsce i czas. Choć każda z nich niesie ból i wyrzuty sumienia. Tragedia sprzed dwóch lat wciąż świeża i tętniąca poczuciem winy nie jest jedyną, której jesteśmy świadkami. Przed nami rozgrywa się kolejna. Dla ciekawskich obserwatorów to tylko emocjonujący skandal, a dla jej uczestników walka o życie. Autorka nie tylko po mistrzowsku splata tragiczne losy zwykłych ludzi, ale przede wszystkim z niesamowitą precyzją oddaje wewnętrzne rozterki głównej bohaterki, Beth. Czujemy jej każdą emocję jak własną. Wielu z Was ją zrozumie, część nie zgodzi się z jej wyborami, a niektórzy może ją potępią, ale z pewnością nikogo nie pozostawi obojętnym.

Najnowsza powieść Aleksandry Zielińskiej to nie tylko historia wspólnoty kobiet. To opowieść o ciele jako nośniku pamięci, o łuskach, które wyrastają z traumy, i o tym, że czasem miłość boli — ale i chroni. Kobiety od Ambroziewiczów podobno są przeklęte. Najmłodsza, Zofia, zdołała wyrwać się z rodzinnych Grzmotów, ale gdy tylko spogląda w lustro, ciało przypomina jej o tym, co odziedziczyła. Zaczerwieniona skóra wygląda, jakby pokrywała ją rybia łuska. Czy to psychosomatyczna reakcja, czy zwyczajny skutek bycia syreną? A jakby tego było mało, Zofia otrzymuje pokaźny pakiet listów od matki. Matki, która przecież od lat nie żyje. W tych pomiętych kartkach zapisał się pewien ślad. Historia, którą Zofia musi przepisać po swojemu. A zrobić może to tylko w jednym miejscu na świecie: w rodzinnym domu w zakolu Sanu. Jakie tajemnice zostawiły jej matka, babka i prababka? Dlaczego właśnie teraz sekrety o sobie przypominają?Mocna, niepokojąca, bolesna. Książka, którą się czyta powoli, a uczucia towarzyszące są bardzo trudne. Trzy pokolenia kobiet, ileż takich historii znamy z literatury, zawsze są w cenie. Tylko nie zawsze kobiety są silne, mądre i bohaterskie. Czasami są pokiereszowane, nieszczęśliwe i bezradne. Ciężka historia ale mimo to, a może właśnie dlatego warta każdej poświęconej chwili.