Najnowsza powieść Aleksandry Zielińskiej to nie tylko historia wspólnoty kobiet. To opowieść o ciele jako nośniku pamięci, o łuskach, które wyrastają z traumy, i o tym, że czasem miłość boli — ale i chroni. Kobiety od Ambroziewiczów podobno są przeklęte. Najmłodsza, Zofia, zdołała wyrwać się z rodzinnych Grzmotów, ale gdy tylko spogląda w lustro, ciało przypomina jej o tym, co odziedziczyła. Zaczerwieniona skóra wygląda, jakby pokrywała ją rybia łuska. Czy to psychosomatyczna reakcja, czy zwyczajny skutek bycia syreną? A jakby tego było mało, Zofia otrzymuje pokaźny pakiet listów od matki. Matki, która przecież od lat nie żyje. W tych pomiętych kartkach zapisał się pewien ślad. Historia, którą Zofia musi przepisać po swojemu. A zrobić może to tylko w jednym miejscu na świecie: w rodzinnym domu w zakolu Sanu. Jakie tajemnice zostawiły jej matka, babka i prababka? Dlaczego właśnie teraz sekrety o sobie przypominają?Mocna, niepokojąca, bolesna. Książka, którą się czyta powoli, a uczucia towarzyszące są bardzo trudne. Trzy pokolenia kobiet, ileż takich historii znamy z literatury, zawsze są w cenie. Tylko nie zawsze kobiety są silne, mądre i bohaterskie. Czasami są pokiereszowane, nieszczęśliwe i bezradne. Ciężka historia ale mimo to, a może właśnie dlatego warta każdej poświęconej chwili.

Książka wydaje się być thrillerem medycznym, ale bliżej jej do psychologicznego. Ma szeroko rozbudowany wątek kryminalny, który często skręca w sensacyjny. Sama intryga to zwijek mistyfikacji, wykrętów, kłamstw, pozorów, manipulacji, które w finale zawinęły się za bardzo, tworząc coś niewiarygodnego. Fabuła w dużej mierze jest związana z kreacją bohaterów, z pomysłem autora na psychologiczny szkic postaci. Dr Anna Jones jest jedną z najlepszych kardiochirurgów w Londynie. Jej życie to precyzja, spokój i ratowanie innych. Wszystko zmienia się w ułamku sekundy, gdy po powrocie do domu odkrywa, że jej syn został porwany. Porywacze nie chcą pieniędzy. Mają inny, znacznie mroczniejszy plan. Anna ma przeprowadzić rutynową operację serca na bardzo wpływowym pacjencie. Warunek odzyskania syna jest jeden: pacjent musi umrzeć na stole operacyjnym. Jeśli go uratuje – jej dziecko zginie. Jeśli go zabije – złamie przysięgę Hipokratesa, zniszczy swoją karierę i zostanie morderczynią. Zaczyna się morderczy wyścig z czasem i własnym sumieniem.

Wrocławiem wstrząsa fala okrutnych morderstw. Z Odry wyławiane są kolejne brutalnie okaleczone ciała. To znak rozpoznawczy Emila Rzezaka – bezwzględnego gangstera, nieuchwytnego dla policji. Szansą na wniknięcie do otoczenia przestępcy okazuje się przypadkowe spotkanie z jego żoną Justyną. Aspirant Beryński, jako osobisty ochroniarz kobiety, ma możliwość zdobycia obciążających Rzezaka dowodów. Praca pod przykrywką wymyka się jednak spod kontroli, bliskim aspiranta grozi śmiertelne niebezpieczeństwo, a policjanci nie mają pojęcia, że są rozstawiani jak pionki na szachownicy, grając w zupełnie nie swojej grze. Tytułowe światła Yehudiego nawiązują do rodzaju kamuflażu opartego na swoistym paradoksie – dzięki zainstalowanym dodatkowym światłom bombowce, mimo że doświetlone, stawały się niewidoczne na tle nieba. Czy człowiek stosujący podobną taktykę zdołałby ukryć swoją prawdziwą tożsamość i zataić intencje? Czy ściągając na siebie światła reflektorów, można przyczaić się, by zadać nieoczekiwany cios?

„Tajemnice Nagrody Nobla” Jarosława Molendy to książka, która skutecznie zdejmuje aureolę nieskazitelności z jednego z najbardziej prestiżowych wyróżnień na świecie. Autor nie burzy jednak mitu Nagrody Nobla w sposób sensacyjny czy tabloidowy, lecz proponuje rzetelną, dobrze udokumentowaną opowieść o ludziach, pieniądzach i mechanizmach władzy, które od samego początku towarzyszyły tej instytucji. To lektura, która zmusza do refleksji nad tym, jak bardzo ideały potrafią rozmijać się z praktyką. Molenda rozpoczyna swoją narrację od postaci Alfreda Nobla – człowieka pełnego sprzeczności. Z jednej strony genialny wynalazca i przedsiębiorca, z drugiej samotnik obsesyjnie strzegący prywatności. Autor ciekawie ukazuje Nobla jako przedstawiciela nowoczesnego kapitalizmu XIX wieku: bezwzględnie skutecznego, ale jednocześnie świadomego moralnych konsekwencji własnych działań. Testament Nobla, będący fundamentem nagrody, jawi się w książce nie tylko jako akt filantropii, lecz także jako sprytna próba kontroli własnego wizerunku po śmierci. Najmocniejszą stroną publikacji jest jednak analiza funkcjonowania samej Nagrody Nobla. Molenda pokazuje ją jako ogromne przedsięwzięcie organizacyjne i finansowe, które z biegiem lat przekształciło się w globalny „biznes prestiżu”. Autor przytacza konkretne dane, liczby i fakty, dzięki czemu czytelnik uświadamia sobie skalę tego mechanizmu. Za eleganckimi galami i wzniosłymi przemówieniami kryją się bowiem kosztowne struktury, polityczne gry i nieustanne naciski.

Andrew Peterson opowiada niesamowicie wciągającą historię dla czytelników w każdym wieku. Trójka rodzeństwa, Janner, Tink i Leeli, oraz ich wierny pies, Nugget, uciekają przed podłymi Fangami z ziemi Dang, którzy poszukują zaginionych klejnotów Anniery. Oryginalne postacie i ich zadziwiający świat – od brzegów Morza Ciemności, przez przerażający las Glipwood i jeszcze dalej – stanowią tło wydarzeń dla ich bohaterskich przygód, w których pojawią się także: oryginalne pieśni i zwariowane wierszyki, dziadek, były pirat, zębate krowy i prawdziwe, morskie smoki, wycieczki do dworu Anklejelly i drzewnego domku Peeta Skarpeciarza, wciągające legendy i fascynujące przesłania mądrości,jedyny w swoim rodzaju przepis na pieczeń z larwami, autentyczne, ręcznie rysowane mapy.

Desperackie ucieczki. Szaleńcza podróż. I upiorni fangowie z Ziemi Dang. Janner, Tink i Leeli Igiby sądzili, że są zwyczajnymi dziećmi, wiodącymi normalne życie, ale teraz wiedzą już, że tak naprawdę są zaginionymi Klejnotami Anniery, dziedzicami legendarnego królestwa za Morzem Ciemności - i nagle wszyscy dokoła chcą ich zabić. Aby ratować życie, rodzina Igibych musi uciekać na bezpieczne Lodowe Prerie, gdzie jaszczurowaci Fangowie z ziemi Dang nie są w stanie ich dopaść. Najpierw jednak muszą uciec przed potworami z lasu Glipwood, złodziejskimi Stranderami ze wschodniego zakola rzeki Blapp i z przerażającej Fabryki Widelców. Jednak bardziej niebezpieczna od wrogów okaże się zazdrość i gorycz, które mogą ich rozdzielić. W ciężkich doświadczeniach Janner i jego rodzeństwo będą musieli się nauczyć, że miłość rodzinna jest ważniejsza od wszystkiego.

Halina Birenbaum (ur. 15 września 1929 r. w Warszawie) – polsko-izraelska pisarka, poetka, tłumaczka. Autobiografia Haliny Birenbaum, ocalałej z Holocaustu to bardzo osobiste i emocjonalne wspomnienia. Dzięki tej książce pokazany jest człowiek z całym dobrodziejstwem inwentarza. Faszystom tak bardzo zależało na kompletnym odczłowieczeniu, upodleniu ofiar, pozbawieniu ich elementarnej ludzkiej godności. Samo mordowanie nie wystarczało, trzeba się było tym napawać, karmić nieszczęściem. Różne statystyki, opracowania historyczne, suche dokumenty nie oddają istoty tej tragedii, w której centrum znajdował się człowiek. I właśnie taką postawą, emocjonalnymi wspomnieniami, wpuszczając czytelnika w swój osobisty, intymny świat, autorka przywraca godność każdej ofierze Zagłady, każdemu z osobna, żeby nie był elementem anonimowej ludzkiej masy. Mówi się, że z chorym choruje cała rodzina. Kiedy choruje cały naród, to razem z nim choruje cały świat, czego obrazem była II wojna światowa. Książka pisana z perspektywy kobiecej – to opowieść o sprzecznościach i podobieństwach: o Polsce i Izraelu, o łączeniu macierzyństwa z pisaniem, o wpływie Zagłady na relacje z innymi, o zazdrości i miłości, o lęku przed stratą, o wyzwoleniu z poczucia winy wobec dzieci. A nade wszystko to manifest chęci życia i pojednania – nie tylko między krajami, ale także między ludźmi i rodzinami.

“Trzy życia Alix St.Pierre” to pełna akcji powieść o nieugiętej bohaterce, wojennych dramatach, przepychu i biedzie, a także o poszukiwaniu sprawiedliwości i spokoju ducha. Osierocona Alix dorastała w otoczeniu hollywoodzkiego przepychu, marząc, by móc całkiem poczuć się częścią tego świata. Jej marzenie zaczęło się spełniać, gdy jako dorosła kobieta zawodowo zajęła się PR-em. W 1943 roku po przeprowadzeniu kilku udanych kampanii reklamowych W Nowym Jorku zwróciła na siebie uwagę członków rządu USA. Została zwerbowana do raczkującej organizacji wywiadowczej i z czarodziejki PR-u Alix St.Pierre stała się kobietą-szpiegiem. Życie Alix zmieniło się diametralnie. Została wysłana do Europy, gdzie miała zbliżyć się do nazisty, który mógłby zechcieć pomóc siłom aliantów. Bohaterka “Trzech żyć Alix St.Pierre” znalazła się o krok od czegoś ogromnego. Nie mogła mieć jednak pewności, jak bardzo może ufać swojemu niemieckiemu informatorowi… W 1946 roku, po wojnie Alix przeniosła się do Paryża, aby kierować Działem Prasowym dla nieznanego jeszcze domu mody Christiana Diora. W swoim nowym, olśniewającym francuskim życiu Alix niemal zapomniała o wszystkim, co straciła oraz o niebezpiecznym sekrecie, który ukrywała. Do czasu. Kiedy do jej życia nagle powróciła postać z czasów wojennych i zaczęła grozić, że zniszczy jej przyszłość, Alix zdała sobie sprawę, że tylko ona może naprawić wyrządzone zło i wymierzyć sprawiedliwość. “Trzy życia Alix St.Pierre” to niezwykła opowieść o silnej kobiecie, która starała się pogodzić szpiegowskie życie z byciem ikoną mody w Paryżu.

Aleksandra Chojnicz rezygnuje z dotychczasowego życia. W poszukiwaniu swojej nowej drogi niespodziewanie wraca do miejsc, o których starała się zapomnieć. Odwiedzając rodzinną wieś ojca poznaje historię, w którą wplątane są nie tylko losy jej rodziny, ale także miejscowej społeczności. Tak oto staje przed trudnym egzaminem, w którym będzie musiała się opowiedzieć po stronie dobra lub zła. Wszystko, co do tej pory zdawało się być proste i oczywiste, wywraca jej świat do góry nogami.

Morderstwo to dopiero początek. Prawdziwa gra toczy się w umyśle. W rezydencji Quinta del Amo w nadmorskiej miejscowości na północy Hiszpanii odnaleziono zwłoki. Pałac należy do amerykańskiego pisarza, Carlosa Greena, który po latach wraca do miejsca, gdzie spędził najlepsze chwile młodości. Jednak spokój, którego szukał, okazuje się złudny. Nocą niepokoją go odgłosy kroków, ktoś zapala światła, a przedmioty zmieniają miejsce. Gdy dochodzi do zabójstwa, w pałacu pojawia się porucznik Valentina Redondo, która twardo stąpa po ziemi i jest sceptyczna wobec opowieści pisarza. Wkrótce jednak odkrywa, że Quinta del Amo skrywa mroczne sekrety, a przeszłość jej mieszkańców pełna jest niedopowiedzeń, przemilczeń i obsesji. Bezwzględna manipulacja i przerażająco cienka granica między iluzją a rzeczywistością. Komu wierzyć – zmysłom czy instynktowi?