Książka pełna dziecęcych historii, smutków i kłopotów, które najczęściej są zbyt ciężkie na dziecięce barki. Dziewięć histori i dziewięciu bohaterów którymi mogą być lub były nasze dzieci. To co Autor przedstawił w książce jest realne, prawdziwe,nasiąknięte dzisiejszą rzeczywistością,niestety nie zawsze kolorową. I choć "z wierzchu"wyglada wszystko normalnie to w wielu młodych sercach rozgrywają się ciche dramaty.W domu,w szkole,na podwórku lub w przestrzeni internetowej. Bohaterowie to dzieci które zostały w różny sposób"szorstko" i gorzko potraktowane przez świat, ludzi,społeczeństwo,rówieśników a czasem i tych z grona najbliższych.Brak zainteresowania,troski,wspólnego bycia ze sobą i dla siebie oraz miłości ze strony rodziców sprawiają że dzieci w codziennym pędzie stają się przezroczyste. Znikają...niezauważone. Hejt,wyśmiewanie,terroryzowanie słabszych,różnicowane na lepszych i gorszych,ocenianie przez pryzmat pochodzenia,sytuacji materialnej czy wyglądu,odrzucenie rówieśnicze i sącząca się wokół nienawiść ranią zostawiając bolesne ślady. A ty co byś zrobił na moim miejscu? – pytają bohaterowie opowiadań. A że są w momencie prawdziwej próby, warto sobie odpowiedzieć na to pytanie. Może wówczas łatwiej będzie wybrać w prawdziwym życiu?

Czytając opowiadania z tomu „Luneta z rybiej głowy” zanurzamy się w świat na obrzeżach mitu. Dobre rozwiązania i szczęśliwe zakończenia są tutaj wciąż możliwe. Patryk Zalaszewski w „Lunecie z rybiej głowy” stworzył świat, który tylko pozornie przypomina to, co znane. Mamy Bałtyk, rybacką wioskę (w żadnym wypadku nadmorski kurort), rodzinę, sąsiadów, postronnych i milczenie z rzadka przerywane rozmową, scenografię i bohaterów, którzy są zwykli, powszedni jak dzień pracy rybaków, nieromantyczni jak smród patroszonych dorszy. Ale to właśnie w tej codzienności autor odnajduje przestrzeń dla nadziei. Każdemu z opisywanych bohaterów chcemy, czytając, kibicować. Ufamy, że uda mu się wyrwać z nadmorskiego uwikłania, od przemocy, która jak fale morskie powraca, powraca, powraca i upomina się o kolejny los. Czytając opowiadania, które składają się na ten tom, zanurzamy się w świat na obrzeżach mitu, przypowieści, chcąc, żeby zło przegrało. Jesteśmy małym chłopcem-narratorem, przewodnikiem w świecie naznaczonym stratą, frustracją, niespełnieniem i porażkami. Bez naiwności, za to z czystą ufnością zbieramy historie, zadajemy pytania, słuchamy. I chyba jeszcze wierzymy, że fatum można przechytrzyć. Choć jesteśmy przecież dorośli i dużo częściej przed rozczarowaniem chronimy się, wybierając cynizm i inne środki ochronne, które pomagają mierzyć się z niedoskonałościami odpowiedzialnego życia.Wie o tym dobrze autor, pisząc, że „obietnica spokoju jest ważniejsza niż sam spokój. Przecież to nadzieja jest przeciwieństwem beznadziei, a nie prawda”. I dlatego stworzył w „Lunecie” świat, w którym dobre rozwiązania są wciąż możliwe, a szczęśliwe zakończenia mogą się bohaterom i bohaterkom przydarzyć (nawet jeśli tylko w teorii). Dzieje się tak w dużej mierze dzięki językowi tej książki.

Kim są ludzie, którzy tworzą spektakle, przedstawienia, filmy, programy telewizyjne i rozrywkowe? To z pewnością niezwykłe osoby, z ogromną wiedzą, wyjątkowymi umiejętnościami, które dla swojej widowni są w stanie poświęcić właściwie wszystko! Oglądając efekty ich pracy, rzadko zastanawiamy się nad tym, że są to jednocześnie normalni ludzie, z krwi i kości, którzy niewiele mają wspólnego z kreowanymi przez nich postaciami. Jeśli interesują Cię prawdziwe historie, opowieści z zaplecza scen i kamer, to „Sekrety zza kulis” Jacka Kałuckiego są lekturą właśnie dla Ciebie. Występują tu między innymi: Ewa Demarczyk, Bożena Dykiel, Krystyna Janda, Irena Kwiatkowska, Ewa Wiśniewska, Piotr Fronczewski, Gustaw Holoubek, Tadeusz Łomnicki, Zdzisław Maklakiewicz, Wojciech Pokora, Andrzej Wajda i wiele innych znamienitych postaci polskiej kultury.

„Zbieg z okoliczności” porusza trudne tematy, takie jak samotność, strata, poczucie bezsensu, ale robi to w sposób niezwykle subtelny, lekko podszyty humorem. Wątek duchów wprowadza świeżość i oryginalność, a liczne barwne postacie drugoplanowe (zwłaszcza te poznane na wsi) sprawiają, że serce mięknie i trudno się z nimi rozstać po zakończeniu książki. Po przeczytaniu tej powieści zostaje refleksja jak często w naszym własnym życiu zatracamy to, co najważniejsze? Czy potrafimy jeszcze dostrzegać małe cuda codzienności? Książka skłania do zadania sobie tych pytań i naprawdę zmusza do myślenia. Książka niesie ze sobą ważne przesłanie, że warto zatrzymać się w biegu życia, że pieniądze i praca to nie wszystko, a prawdziwe szczęście kryje się w prostych rzeczach: w miłości, w przyjaźni, w byciu dla innych.