Znakomita pozycja oparta na imponującej bibliografii i przedstawiona w bardzo interesujący sposób. Nobel, którego znamy jako wynalazcę środków śmiercionośnych, jawi się jako miłośnik literatury, sztuki, niespełniony pisarz, filantrop, oddany syn i brat, hojny stryj i lojalny partner w interesach. Całkowicie oddany pracy, aktywny, niezwykle twórczy; był autorem 355 patentów.Kolekcjoner książek, dzieł sztuki, zapalony hodowca roślin. Całe życie próbował tworzyć, pisać powieści i wiersze. Ale, jak się okazuje, najważniejszą sprawą było dla niego dobro ludzkości. Samotny i smutny, pomimo setek osób w kręgu znajomych (pozostawił po sobie ponad 10 tysięcy własnych i cudzych listów). Bardzo ciekawa postać a książkę – właśnie dzięki ogromnej bibliografii - czyta się świetnie, bez poczucia zagubienia czy nudy. Czytelnik ma okzję zapoznać się z bardzo interesującą kwestią starań i walki o realizację zapisów słynnego testamentu, ustanawiającego m.in. podział majątku z zapisem na nagrody.Był człowiekiem samotnym, nigdy się nie ożenił i nie miał dzieci. Fundacja Nobla została utworzona w 1900 roku, a pierwsze nagrody wręczono w 1901 roku

Halina Birenbaum (ur. 15 września 1929 r. w Warszawie) – polsko-izraelska pisarka, poetka, tłumaczka. Autobiografia Haliny Birenbaum, ocalałej z Holocaustu to bardzo osobiste i emocjonalne wspomnienia. Dzięki tej książce pokazany jest człowiek z całym dobrodziejstwem inwentarza. Faszystom tak bardzo zależało na kompletnym odczłowieczeniu, upodleniu ofiar, pozbawieniu ich elementarnej ludzkiej godności. Samo mordowanie nie wystarczało, trzeba się było tym napawać, karmić nieszczęściem. Różne statystyki, opracowania historyczne, suche dokumenty nie oddają istoty tej tragedii, w której centrum znajdował się człowiek. I właśnie taką postawą, emocjonalnymi wspomnieniami, wpuszczając czytelnika w swój osobisty, intymny świat, autorka przywraca godność każdej ofierze Zagłady, każdemu z osobna, żeby nie był elementem anonimowej ludzkiej masy. Mówi się, że z chorym choruje cała rodzina. Kiedy choruje cały naród, to razem z nim choruje cały świat, czego obrazem była II wojna światowa. Książka pisana z perspektywy kobiecej – to opowieść o sprzecznościach i podobieństwach: o Polsce i Izraelu, o łączeniu macierzyństwa z pisaniem, o wpływie Zagłady na relacje z innymi, o zazdrości i miłości, o lęku przed stratą, o wyzwoleniu z poczucia winy wobec dzieci. A nade wszystko to manifest chęci życia i pojednania – nie tylko między krajami, ale także między ludźmi i rodzinami.