Autorka międzynarodowego bestsellera „To, co zostawiła” powraca z trzymającą w napięciu historią osadzoną w 1918 roku w Filadelfii podczas epidemii hiszpańskiej grypy, która dotknęła jedną trzecią światowej populacji... To rozdzierająca serce saga o tęsknocie i nadziei, idealna dla fanów Beatriz Williams i Kristin Hannah. W „Kolekcjonerce sierot” Ellen Marie Wiseman przenosi czytelnika do Filadelfii roku 1918. Hiszpańska grypa rozprzestrzenia się w mieście z zawrotną prędkością. Szczególnie w slumsach, gdzie mieszka wiele rodzin imigrantów, ryzyko zarażenia jest wysokie. W jednym z wielu ciasnych mieszkań 13-letnia Niemka Pia Lange po śmierci matki musi samodzielnie opiekować się dwoma młodszymi braćmi. Kiedy kończy się jedzenie, jest zmuszona zostawić ich samych w domu i szukać pożywienia w zamkniętym mieście. Okazuje się jednak, że Pia również jest zarażona wirusem. Po drodze mdleje, by kilka dni później obudzić się w szpitalu. Bernice Groves jest pogrążona w głębokiej żałobie po śmierci swojego małego synka, a zarazem przepełniona goryczą – to z powodu imigrantów tłoczących się w szpitalu jej dziecku nie można było pomóc. Widząc, jak Pia opuszcza swój dom, impulsywnie postanawia zabrać ze sobą pozostawionych bez opieki małych chłopców. W ten sposób rozpoczyna się złowieszcza misja: Bernice kradnie coraz więcej dzieci z rodzin imigrantów. Umieszcza je w amerykańskich rodzinach, które straciły potomstwo, aby dzieci wyrosły na „prawdziwych Amerykanów”. Kiedy Pia w końcu wraca do mieszkania, odkrywa, że chłopcy zniknęli. Rozpoczynają się wieloletnie poszukiwania. Czy dziewczyna kiedykolwiek zobaczy swoich braci? Czy komukolwiek uda się powstrzymać Bernice?

Aaron i Grace Templeton – para kochających rodziców – tracą swoją trzyletnią córeczkę Kierę podczas parady. Tłum, hałas, zamieszanie – a potem pustka. Próżnia. Ten moment, w którym wszystko się zatrzymuje, a świat zaczyna się walić. Javier Castillo nie oszczędza czytelnika – już na pierwszych stronach każe nam wejść w skórę rodziców, których życie nagle zostaje brutalnie przerwane. I nie wychodzimy z tej skóry przez całą książkę. Ale najważniejszą postacią tej historii – przynajmniej dla mnie – była Miren Triggs. Młoda, ambitna dziennikarka śledcza z trudną przeszłością. To ona przejmuje pałeczkę, kiedy wydaje się, że sprawa jest już martwa. Kiedy policja umywa ręce, a opinia publiczna zapomina. Miren to nie tylko bohaterka z krwi i kości – to kobieta, którą chce się znać, której chce się zaufać. Uparta, odważna, zdeterminowana do granic możliwości. A jednocześnie krucha, pokaleczona, boleśnie ludzka. Castillo mistrzowsko buduje napięcie. Co chwilę wrzuca nowe tropy, zmienia perspektywę, prowadzi nas w ślepe zaułki tylko po to, by zaraz rzucić nowe światło na sprawę. Ale robi to z gracją – nic nie jest przesadzone, nic nie jest zbędne. Każdy rozdział jest jak kolejny puzzel układanki, która długo wydaje się niemożliwa do złożenia. Gdy pięć lat po zaginięciu ktoś przysyła kasetę wideo z nagraniem Kiery – żywej, starszej, ale wciąż tej samej dziewczynki – napięcie sięga zenitu. Czy to możliwe? Czy ona naprawdę żyje? Co się z nią działo przez cały ten czas? I kto gra tę okrutną grę z rodzicami? Odpowiedzi przychodzą powoli, stopniowo, niemal z sadystyczną precyzją. A kiedy już myślimy, że wiemy, co się stało – Castillo serwuje kolejny zwrot akcji. Ale to nie same twisty czynią tę książkę wyjątkową. To emocje. Uczucie niepokoju, które nie opuszcza nawet wtedy, gdy odkładamy książkę na chwilę. To uczucie współczucia, empatii, rozpaczy i gniewu.

Kontynuacja Śnieżnej dziewczyny – superbestsellera Javiera Castillo. Nowy Jork, 2011. Dziennikarka śledcza Miren Triggs otrzymuje tajemniczą przesyłkę – polaroid przedstawiający zakneblowaną i związaną dziewczynę, z podpisem: „GINA PEBBLES, 2002”. Wraz ze swoim byłym wykładowcą, Jimem Schmoerem, Miren podąża tropem dziewczyny, jednocześnie zgłębiając inną brutalną zbrodnię, której okoliczności wskazują na powiązania między obiema sprawami. Z przeszłości wyłaniają się mroczne sekrety, a śledztwo wiedzie wprost do najgłębszych zakamarków ludzkiej duszy.

W grudniowy poranek Nina i Piotr jako jedyni pojawiają się na odwołanych zajęciach. Nina jest zamknięta w sobie, trzyma się na uboczu, ale jak na złość następnego dnia okazuje się, że razem z Piotrem musi przygotować projekt zaliczeniowy. W tym celu studenci organizują zajęcia dla dzieci z domu dziecka. Kiedy dziewczyna dowiaduje się, że Piotr jest wychowankiem domu dziecka, nie ma rodziny i jest zmuszony spędzać samotne Boże Narodzenie, zaprasza go do swojego domu rodzinnego na wigilię. Okres świąteczny przebiega w miłej i refleksyjnej atmosferze, a sylwester przynosi Ninie i Piotrowi dużo nieoczekiwanych emocji. Kiedy zaczynają czuć, że rodzi się między nimi uczucie, los postanawia ich sprawdzić. Splot dramatycznych wydarzeń sprawia, że oboje będą musieli wykazać się siłą i odwagą. Czy i tym razem siła miłości zwycięży?

Pracowała dla nich latami. Teraz zamierza ich okraść. Entrevientos nie zmieniło się. Nadal jest jedną z najdalej położonych kopalni złota w Patagonii i na świecie. Jednak Noelia Viader myśli dziś o niej zupełnie inaczej. Kopalnia, w której pracowała rok temu, dziś jest czerwonym krzyżykiem na mapie, na której sprawdza ostatnie szczegóły napadu. Po czternastu latach rozłąki ze światem przestępczym Noelia odnawia znajomość ze sławnym rabusiem bankowym, któremu zawdzięcza życie. Razem organizują grupę, której celem jest kradzież pięciu tysięcy kilogramów złota i srebra z Entrevientos. Mają dwie godziny do przyjazdu policji. Jeśli im się uda, gazety będą mówić o rabunku w mistrzowskim stylu. A Noelia wyrówna rachunki.