Pasjonująca opowieść o dziejach najsłynniejszego polskiego amfiteatru o "kryształowej akustyce", przepięknie położonego w małej cienistej dolinie wśród leśnych wzgórz. Autor zaprasza czytelników w tę podróż przez 100 lat historii Opery Leśnej, odsłaniając przed nimi nieznane często do tej pory fakty, tajemnice i sensacje oraz najciekawsze epizody z barwnej kroniki wydarzeń leśnej sceny. Przypomina monumentalne realizacje operowe, liczne koncerty, przeglądy i festiwale. 100 lat Opery Leśnej to bowiem historia, rozpoczynająca się od idei plenerowej sceny jako letniej atrakcji Ostseebad Zoppot, poprzez "świątynię germańskiego ducha", w której niepodzielnie panowały inscenizacje wagnerowskich oper i do której co roku "pielgrzymowały" tysiące nie tylko niemieckich melomanów, poprzez powojenne "oswajanie" legendy i mitu Waldoper dla potrzeb nowej rzeczywistości, aż po coroczne festiwalowe koncerty polskich i zagranicznych gwiazd muzycznej sceny.

Przewrotna, pełna – nie tylko czarnego – humoru powieść nawiązuje do afrykańskiej legendy, wedle której każdy człowiek posiada swego zwierzęcego sobowtóra. Mabanckou ze swobodą godną ikonoklasty parodiuje przypowieść i oddaje głos jeżozwierzowi, który zwierza się ze swych zwierzęcych, acz duchowych, trosk Baobabowi. W afrykańskim świecie, w którym, jak wiadomo, wszystko to czarna magia, a ludzkim losem rządzą duchy i czarownicy, nie ma rzeczy niemożliwych, toteż nawet biali etnologowie – dla ułatwienia zwani antropologami społecznymi - zostają porwani przez nieboszczyka, zresztą, kto wie, może to oni go porywają? Co potem opisują w liczącej dziewięćset stron rozprawie. Krótka proza pisana z perspektywy jeżozwierza. Historia nawiązuje do legendy afrykańskiej o zwierzęcym sobowtórze człowieka. W tym przypadku poznajemy jeżozwierza, który jako sobowtór człowieka posiada cech ludzkie. Opisuje on świat ludzki i zwierzęcy ze swojej perspektywy, szczerze, bezkompromisowo, czasami nawet wulgarnie i dosadnie, ale dzięki takim zabiegom stylistycznym bardziej to do nas przemawia.

Kto powstrzyma przerażającą epidemię? Londyn ma ogromny problem. Od pięćdziesięciu lat zjawy nawiedzają miasto, coraz bardziej paraliżując społeczeństwo. Agencje detektywistyczne zajmujące się zjawiskami nadprzyrodzonymi są na wagę złota. Jednak tylko młodzież potrafi sobie z nimi radzić – młodzi ludzie widzą więcej, niż się komukolwiek wydaje. Lucy Carlyle ma wielkie ambicje. Nie spodziewa się, że połączy siły z podupadającą i najmniejszą w mieście agencją Anthony’ego Lockwooda oraz jego lojalnego pomocnika, George’a Cubbisa. Pomimo odwagi i inteligencji agentów oraz charyzmy ich lidera, wspólne śledztwo kończy się makabrycznym odkryciem i wielką katastrofą. Da się ją odkupić tylko w jeden sposób – rozwiązaniem sprawy Combe Carey Hall, o którym mówią, że jest najbardziej nawiedzonym domem w Anglii, domem, z którego nie ma ucieczki… Jedyną szansą na rozwikłanie zagadki tego miejsca jest spędzenie tam nocy, stawienia czoła strachom z Czerwonego Pokoju oraz Krzyczącym Schodom. Agencja, prowadzona bez nadzoru dorosłych, zdolności, które posiadają jedynie młodzi, wspaniale zarysowani główni bohaterowie i żywe, interesujące relacje między nimi wynoszą serię Lockwood & Spółka na zupełnie nowy poziom literatury młodzieżowej. Pierwsza część, „Krzyczące schody”, której akcja porywa, a humor miesza się z prawdziwym przerażeniem, zadowoli wszystkich wielbicieli gatunku. Nie tylko młodych.

Agencja Anthony'ego Lockwooda wsławiła się rozwiązaniem sprawy Krzyczących Schodów - i znów tylko oni i ich nadprzyrodzone talenty mogą uratować nawiedzone miasto lub pogrążyć je na zawsze w ciemności… Nowa sprawa Lucy, George'a i Anthony'ego jest równie przerażająca, co w pierwszym tomie.